nog1.web-log.nl

India winnaar van oorlog in Afghanistan

Vandaag is in Den Haag de conferentie over Afghanistan begonnen. Natuurlijk zijn we een beetje trots dat de wereld een aantal dagen naar ons land kijkt en nóg trotser zijn we over het feit dat de huidige Amerikaanse regering uitgerekend het Nederlandse Afghanistan-beleid tot voorbeeld heeft genomen.

Dat hebben we waarschijnlijk te danken aan Hillary Clinton, die in een vorig leven als presidentsvrouw al eens Nederland als voorbeeld stelde toen ze ons (inmiddels afgeschafte) ziekenfondssysteem in de VS probeerde in te voeren. Enigszins cynisch wil ik er aan toevoegen dat deze mislukking voor meer Amerikaanse slachtoffers heeft gezorgd dan de oorlog in Afghanistan, maar dit terzijde.

De huidige regering van de VS wil een ‘realistischer’ beleid ten aanzien van de oorlog in Afghanistan, daarmee toegevend dat men de afgelopen 7 jaar dit niet gehad heeft. Overigens is het een stuk lastiger gebleken om dit nieuwe beleid inhoud te geven. Men stuurt meer militairen die minder moeten gaan vechten. Men wil zich meer richten op Afghanistan terwijl men tegelijkertijd (eindelijk) toegeeft dat het echte probleem Pakistan is. Men wil meer samenwerking met de internationale gemeenschap op de voorwaarde dat deze het nieuwe beleid van de Amerikanen uitvoert, steunt en betaald. Men heeft niet meer tot doel het opbouwen van een democratisch welvarend Afghanistan maar men wil tegelijkertijd meer nadruk op de opbouwmissie ipv de vechtmissie. De tegenstrijdigheden van het nieuwe beleid zijn zo evident dat het slagen bij voorbaat al onmogelijk wordt.

De oorlog in Afghanistan is nooit echt gepland. Feitelijk was het een instinctieve reactie op de aanslag op het WTC, die Amerika ‘dwong’ in te grijpen. De gevolgen van dit ingrijpen zijn nooit goed doordacht en ook de opmerkingen die vlak voor de huidige conferentie gemaakt zijn, geven aan dat dit hiaat nog altijd niet goed gevuld wordt.

Zo hebben we in Afghanistan in theorie twee vijanden. De eerste is de Taliban, maar de vijand die de aanleiding was voor het huidige conflict noemen we Al Qaida. De laatstgenoemde vijand was oorspronkelijk een bondgenoot toen we nog in de Koude Oorlog zaten en Afghanistan in de Russische invloedssfeer viel. In een operatie die uitgevoerd werd door de Pakistaanse geheime dienst werden de opstandelingen getraind, gefinancierd en bewapend. Zelfs de Taliban, die weliswaar nooit door het Westen gesteund is, is ontstaan uit groepen die wel onder het Amerikaans-Pakistaanse programma vielen.

In de bovenstaande alinea kunnen we de overbekende reden lezen waarom de VS deze groeperingen eerst wel, maar nu niet meer, steunt. En we zijn gewend de wereld vanuit deze kant te bekijken en te verklaren, waarmee meteen een deel van ons probleem duidelijk wordt. Want het waren niet alleen de Amerikanen die de opstandelingen in Afghanistan steunde, dit werd uitgevoerd door de Pakistaanse geheime dienst. In onze eenvoud zijn we ervan uitgegaan dat zij dezelfde motivatie als de VS hadden (het Oost-West conflict) waardoor het ons een beetje rauw op het dak valt dat zij deze groepen zijn blijven steunen. En nog steeds steunen.

De reden waarom Pakistan de opstandelingen steunde had niets te maken met de Koude Oorlog. Dat deze historische periode is afgelopen heeft dan ook niets veranderd aan de motivatie van Pakistan, en dus ook niet aan het beleid. Pakistan steunde de opstandelingen van Afghanistan vanwege haar conflict met India. En aangezien dit conflict nog altijd bestaat heeft Pakistan nog altijd dezelfde motivatie om de Taliban en Al Qaida te steunen.

Nu zal een enkeling zeggen dat Pakistan een bondgenoot van ons is die haar best doet maar zij door onmacht de Taliban/Al Qaida niet zou kunnen verslaan. We horen over streken waar het Pakistaanse leger niet zou 'durven'  opereren. Dit ondanks het feit dat men kernwapens bezit en één van de grootste legers op aarde heeft.

Dat dit niet waar kan zijn kunnen we zelf bedenken. De Taliban vecht al 7 jaar met de internationale gemeenschap. De hoeveelheid wapens en munitie die daarbij gebruikt zijn, is zo groot dat deze niet per ezel of kameel de bergen in gesmokkeld kan zijn. Ook de herkomst van haar wapens/munitie (China/Korea) maakt dit onmogelijk. De wapens van de Taliban worden in dezelfde havens van Pakistan geleverd als de wapens van haar tegenstanders en wel op zulke schaal dat volledige geheimhouding onmogelijk is. Het argument dat het Pakistaanse leger niet in de tribal areas kan/durft optreden geldt natuurlijk niet in kustzone en de routes van deze havens naar Waziristan en Afghanistan.

Nu is het niet zo dat de hele Pakistaanse overheid de Taliban steunt. Sinds het begin van de internationale bemoeienis in Afghanistan zien we de veiligheidsdiensten van Pakistan steeds meer uiteenvallen in twee kampen. Het kamp van de traditionele pro-Taliban strategie, en het kamp dat graag toenadering zoekt met het Westen. Het is niet overdreven om te stellen dat Pakistan al een tijdje bezig is een burgeroorlog uit te vechten, waarvan het bekendste slachtoffer Benezir Bhutto is.

Deze burgeroorlog is een rechtstreeks gevolg van onze ingreep in Afghanistan. Een ongewenst resultaat waar inmiddels oog voor is, zonder dat men over de diepere oorzaak (het conflict tussen India en Pakistan) iets te melden heeft. In zekere zin is ook de aanslag die in Mombai uitgevoerd is, en volgens de Indiase regering het werk was van één van de strijdende partijen uit de Pakistaanse burgeroorlog, dus ook het resultaat van onze wens om Afghanistan te stabiliseren. Onvoorziene gevolgen waar de VS in 2002 nooit bij stil hebben gestaan.

Voor onze inspanningen in Afghanistan heeft het bovenstaande verstrekkende gevolgen. Zo is het onmogelijk om de tegenstander te verslaan zolang deze gesteund wordt door één van de partijen in Pakistan. Ook betekent iedere stabilisatie in Afghanistan per definitie destabilisatie van Pakistan. En we moeten ons dus gaan afvragen wat veiliger is; anarchie in Afghanistan en een stabiel Pakistan, of een stabiel Afghanistan en een anarchie in (het veel grotere en machtiger) Pakistan?

Een succesvolle Afghaanse operatie kon wel eens een groter probleem veroorzaken dan een mislukte operatie. Want dat het pro-Taliban kamp in Pakistan in het nauw zit en rare sprongen maakt is iedere dag duidelijker aan het worden.

Benezir Bhutto is wel het bekendste slachtoffer van deze strijd, maar er zijn meer illustere mensen omgekomen. Zo heeft men Osama Ben Laden al enkele jaren geleden om weten te brengen. Hier een foto van de door de Pakistaanse geheime dienst vermoorde Osama, met daaronder een video waarin de vermoorde Bhutto uitlegt wie deze moord heeft gepleegd.*)

klik op de afbeelding om deze te vergroten

Aartsvijand India is strategisch de grootste winnaar van onze militaire inspanningen in Afghanistan. Voordat wij Afghanistan binnenvielen was het India  dat met de Taliban streed. Dat deed zij door de warlords die wij de verzamelnaam ‘de Noordelijke alliantie’ gegeven hebben, materieel en financieel te steunen. Dezelfde warlords helpen ons in de huidige strijd, waardoor we feitelijk het werk van de Indiase geheime dienst hebben overgenomen. De Pakistanen zijn dus niet helemaal gek als ze de opstandelingen in Afghanistan steunen. Men kon weliswaar niet voorkomen dat de pro-Indiase regering van Karzai op haar positie is gekomen, maar men kan wel voorkomen dat deze regering effectief kan regeren.

Een ander voordeel voor Pakistan van de voortdurende strijd tussen de Taliban en India is het feit dat de partijen elkaar niet alleen in Afghanistan bestrijden, maar ook in Kashmir. En zo komen we langzamerhand bij de echte oorzaak van het huidige conflict. Voordat er werkelijk vrede in Afghanistan mogelijk is, moet er eerst een geslaagde Kashmir-conferentie gehouden worden.

Een oplossing van dit onderliggende conflict is een voorwaarde voor vrede in Afghanistan. Pakistan wil het verdeelde Kashmir in haar geheel (en de bevolking van Kashmir is het hier mee eens), India weigert een referendum hierover uit te schrijven, zoals een VN resolutie uit 1949 haar hiertoe opdraagt. Pakistaanse steun voor de opstandelingen in Kashmir is hetzelfde als steun aan de opstandelingen in Afghanistan. Het zijn immers dezelfde opstandelingen.

Voor veel Pakistanen is hierdoor de Westerse inval in Afghanistan feitelijk de grootste bedreiging sinds haar onafhankelijkheid. Zolang deze inval niet gepaard gaat met forse druk op India de resolutie uit 1949 eindelijk uit te voeren, blijft het Pakistaanse belang hetzelfde als vóór de inval en kan de Taliban nog steeds op haar steun rekenen.

Dat is niet terroristisch, Islamitisch of anti-Westers, maar verstandig strategisch beleid. Tenslotte hebben we zelf dezelfde groeperingen vanwege strategische redenen gesteund tijdens de Koude Oorlog, en hebben we dus meer gemeen met de Pakistaanse ‘extremisten’ dan we vaak willen weten…

*) Bhutto wijst een infiltrant van de ISI (Pakistaanse geheime dienst) aan; Ahmed Omar Saeed Sheikh. Luitenant Generaal Mahmoud Ahmed van de ISI zou hem de opdracht hebben gegeven. Omar Sheikh heeft volgens sommige bronnen op de vooravond van 9/11 een bedrag van 100.000 dollar aan Mohammed Atta (hoofdverdachte van deze aanslag) gegeven. Dezelfde bronnen stellen dat dit geld van de ISI afkomstig is en dat de aanslag van 9/11 dus door Pakistaanse geheime dienst zou zijn gefinancierd.

De Britse Omar Sheikh zit in Pakistan sinds 2002 vast voor de moord op de journalist Daniel Pearl, zijn doodstraf is al 32 keer uitgesteld, de laatste keer definitief.

De Russische invasie in Afghanistan

Op 27 december 1979 reden Russische tanks Kabul binnen. De wereld was geschokt, voor het eerst was het leger van de USSR buiten haar eigen ‘invloedssfeer’ militair aanwezig. Het zou tevens de laatste keer blijken te zijn.

De inval leidde tot een verharding van de Koude Oorlog en het begin van de nieuwe Amerikaanse buitenlandse politiek, de zogenaamde Carterdoctrine. Die hield in dat de VS bereid was haar nucleaire arsenaal in te zetten als de USSR zouden proberen verder dan Afghanistan op te trekken, in de richting van de Perzische Golf. De VS hadden destijds geen legers in de regio en het dreigen met een kernaanval was eigenlijk het enige dat president Carter kon doen.

Ook werd het een vingerwijzing voor de toekomst. Het definiëren van de Perzische Golf als voor de VS van vitaal strategisch belang is 1 van de motivaties voor de oorlogen die de VS sindsdien in de regio hebben gevoerd.

Veel minder bekend is het feit dat de inval in Afghanistan door de USSR voorafgegaan werd door de actieve bemoeienis van andere landen. Iran en Pakistan steunden de tegenstanders van de toenmalige socialistische regering van Taraki. In een telefoongesprek op 18 maart 1979 met de Russische premier Kosygin doet hij verslag en vraagt om militaire hulp;

…De situatie is slecht en wordt slechter. In de afgelopen anderhalf maand zijn er 4000 soldaten in burgerkleding uit Iran gekomen en zijn in de militaire eenheden rond Herat geïnfiltreerd. Op dit moment is de hele 17e infanterie divisie in hun handen, inclusief het artillerie regiment en het luchtverdedigingsbataljon, dat onze vliegtuigen beschiet…

…Anders gaat de vijand in de richting van Kandahar en Kabul. Ze zullen half Iran onder de vlag van de Heratdivisie Afghanistan in brengen. Er komen gevluchte Afghanen terug uit Pakistan. Iran en Pakistan werken tegen ons, volgens hetzelfde plan…*)

 Maar de Russische militaire hulp blijft vooralsnog uit. Kosygin wijst het plan om USSR-militairen in burgerkleding in te zetten af. Veel meer dan graan en geld krijgt Takari niet.**)

Ondertussen besluit men in de VS om het verzet te gaan steunen. In juli 1979, zes maanden voor de Russische inval, arriveert de eerste Amerikaanse hulp bij het Afghaanse verzet. Het veldwerk werd gedaan door de Pakistaanse geheime dienst, die tevens uitzocht wie ervoor in aanmerking kwam.

Waarom de VS een vijand (Iran) zou helpen in de machtsstrijd in Afghanistan werd door Zbigniew Brzezinski in 1998 uitgelegd toen een Franse journalist hem vroeg of hij spijt van deze beslissing had (Zbigniew Brzezinski was United States National Security Advisor tijdens president Carter)

‘De geheime operatie was een uitstekend idee. Het zorgde ervoor dat de Russen de Afghaanse val werden ingetrokken en jij wil dat het me spijt?…Wat is belangrijker in de wereldgeschiedenis?..Wat opgefokte moslims of de bevrijding van Centraal Europa en het einde van de Koude Oorlog?’***)

Dat zei Brzezinski in 1998, drie jaar voordat enkele van de door hem gefinancierde ‘opgefokte moslims’ ons in een oorlog in hetzelfde Afghanistan zouden trekken. We kunnen hem misschien niet kwalijk nemen dat hij de toekomst niet voorspeld heeft, maar de journalist die de vraag stelde had blijkbaar al wel rekening gehouden met de mogelijkheid.

De VS bewapenden 7 verschillende groepen in Afghanistan. Eentje was de Taliban, een ander was het samenraapsel van Arabische strijders dat inmiddels steevast Al Qaida genoemd wordt.

De Amerikaanse verontwaardiging over de inval was dus, op zijn zachts gezegd, een staaltje krokodillentranen. Men was zelf al een half jaar bezig om in samenwerking met Pakistan (en Iran) de boel te laten escaleren.

Toen op 27 december de USSR uiteindelijk toch tot actie overging verzocht men al haar ambassadeurs de motivatie persoonlijk aan de regering van hun gastland over te brengen. Destijds werd deze motivatie weggewimpeld, als zou het pure communistische propaganda zijn.

TO ALL SOVIET AMBASSADORS
(except Berlin, Warsaw, Budapest, Prague, Sofia, Havana, Ulan Bator, and Hanoi)

Immediately visit the head of government (or the Minister of Foreign Affairs or the person acting for him) and, referring to instructions of the Soviet government, announce the following:

As is well known everywhere in the world, including the government of (…) for a long time there has been outside interference in the internal affairs of Afghanistan, including the direct use of armed force. It is completely evident that the purpose of this interference is the overthrow of the democratic system established as a result of the victory of the April Revolution of 1978. The Afghan people and their armed forces are actively repelling these aggressive acts and giving a rebuff to assaults on the democratic achievements, sovereignty, and national dignity of the new Afghanistan. However the acts of external aggression continue in ever wider scale; armed formations and weapons are being sent from abroad to this day.****)

Inmiddels weten we dat deze beschuldiging klopte. Iran, Pakistan en de VS waren inderdaad actief in Afghanistan. En hoewel we de situatie in het Afghanistan van 1979 zeker niet democratisch kunnen noemen, zoals de bovenstaande instructie dit doet, kan men de Russische inval alleen maar beschouwen als een reactie. En niet als een op zichzelf staande actie van een agressor, zoals men sinds de inval toch vaak doet.

Tegenwoordig vechten we hand in hand met onze voormalige vijanden tegen voormalige bondgenoten. We hebben vrijwel dezelfde vrienden als de Russen destijds, en dezelfde vijanden. Zelfs de strategieën die we verzinnen hebben voorgangers die verzonnen zijn door het Politbureau.

Zo wil de geallieerde troepenmacht graag een Afghanisatie van de oorlog. Daarmee bedoelen ze dat we Afghanen op moeten leidden zodat ze onze oorlog kunnen vechten en we zelf onze troepen kunnen terughalen.

Het was de oplossing van Eduard Shevardnadze, de laatste minister van Buitenlandse Zaken van de USSR. Het voordeel van Afghanisatie is het feit dat je zonder je verlies toe te geven toch de troepen terugtrekt. Uiteindelijk besloot het Politbureau het plan niet uit te voeren omdat het teveel tijd en geld zou gaan kosten, en in de periode van Shevardnadze wilde men zo snel mogelijk Afghanistan verlaten.

Overigens is er een ander, groter probleem bij Afghanisatie. De wapens die je naar Afghanistan brengt kunnen bij een verlies van de Afghaanse strijdkrachten in de handen van de tegenstander vallen. Daarnaast zijn de vrienden van nu de vijanden uit het verleden. Bewapenen van deze bondgenoten heeft als risico dat je er over een aantal decennia misschien weer naartoe moet.

Over de Westerse inval in Afghanistan is vooraf niet lang nagedacht, waardoor er een situatie is ontstaan waar men alleen nog maar het beste van kan hopen te maken. Het bewapenen van Afghanen lijkt een mooie uitkomst op de korte termijn, maar bedenk wel dat deze strategie tevens de oorzaak van de huidige oorlog is.

*) Boris Gromov, “Ogranichennyy Kontingent” (“Limited Contingent”) Progress, Moscow, 1994, pp. 34-40

**) Kosygin biedt overigens wel wapens aan, maar Takari vindt zijn eigen manschappen te ongeschoold en onbetrouwbaar.

***) Nouvel Observateur, 21 Januari 1998

****)Boris Gromov, Ogranichennyy Kontingent (Limited Contingent), (Moscow: Progress, 1994), pp.88-89

Oorlog zonder vijand

Oorlogen zijn van alle tijden. En al even oud is de nieuwsgierigheid bij de achterblijvers over de oorlogen die tijdens hun bestaan gevoerd worden. De oudste geschreven bronnen die de mens geproduceerd heeft gaan dan ook meestal over oorlog, veldslagen of de hoofdpersonen die deze uitgevochten hebben.

Opvallend is dat veel van deze bronnen helemaal niet op waarheid berusten. Zo staat Ramses II bekend om zijn overwinning op de Hittieten, maar eigenlijk eindigde zijn oorlog in een gelijkspel dat beklonken werd in een vredesverdrag.

Momenteel is Nederland in een oorlog verwikkeld in Afghanistan. En zoals bij alle oorlogen wil het publiek graag weten wat er precies gebeurt. En net als in alle andere oorlogen, is veel van wat ons voorgeschoteld wordt niet de waarheid.

Voor de mensen die het vergeten zijn; op 11 september 2001 werd er een grote terroristische aanslag gepleegd op doelen op Amerikaans grondgebied. Hier werden Bin Laden en zijn handlangers verantwoordelijk voor gesteld. Deze zou een internationaal opererend terroristennetwerk leiden en hijzelf zou zich verstoppen in Afghanistan.

We wisten destijds niet precies waar hij zat, maar enigszins tegenstrijdig met dit gebrek aan kennis wist men wel precies te vertellen hoe hij zich verstopte;

Natuurlijk had dit ons al enigszins kunnen waarschuwen. Hoe kan het zijn dat we niet weten waar iemand is, maar wel zijn verblijfplaats tot in de details kunnen schetsen?

Hetzelfde wantrouwen is gerechtvaardigd over de vermeende organisatie van Bin Laden. Deze is Al Qaida gedoopt en er wordt algemeen aangenomen dat Bin Laden de baas hiervan is. Dan is er ook een nummer twee in de hiërarchie en deze nummer twee wordt met enige regelmaat door de geallieerden gedood of aangehouden.

Zo werd in september 2006 de nummer twee Hamad Jama al-Saedi gearresteerd. In 2007  werd de nummer twee zelfs gedood, alleen was zijn naam nu Abu Ayyub al-Masri. En op 15 oktober 2008 werd weer een andere nummer twee gedood, de Zweed Abu Qaswarah. En dat terwijl anderhalve maand daarvoor alweer een andere nummer twee (Ayman al-Zawahiri) dood zou zijn. Of gewond, want daar bleef toen nog onduidelijkheid over.

Er zijn nogal wat mensen die op de tweede plek van de vermeende hiërarchie staan, maar hun regelmatig vermelde dood (of arrestatie) bleken verzinsels. De FBI probeert dit soort berichten af te zwakken, de mogelijke dood of arrestatie van de meestgezochte mensen ter wereld is namelijk al wel eerder gemeld, maar bleek steeds niet te kloppen.

Weer even terug naar Afghanistan, het land dat we zijn binnengevallen om Al Qaida te ontmantelen en zijn leden op te pakken. Zoals in de bergen rond Tora Bora;

Geen enkel Al Qaida lid werd dus opgepakt of vermoord. Dat lijkt wel een heel mager resultaat, vooral gezien het feit dat Al Qaida volgens de veiligheidsdiensten een zeer uitgebreid netwerk is;

Finally, Bin Laden had another advantage; a substantial, worldwide organization. By the time he issued his February 1998 declaration of war, Bin Laden had nurtured that organization for nearly ten years. He could attract, train, and use recruits for ever more ambitious attacks, rallying new adherents with each demonstration that his was the movement of the future. (bron; The 9/11 Commission Report)

Een wereldwijd netwerk dat alsmaar groter werd door haar succes en steeds ambitieuzere aanvalsplannen verzon. Een organisatie die toen al tien jaar bestond.

Maar er is zit een behoorlijk verschil tussen deze, algemeen aangenomen, omschrijving van Al Qaida en de situatie die de CIA agenten (die met Bin Laden en zijn organisatie hebben samengewerkt) beschrijven;

CIA officials involved in aiding the Afghan resistance regard Bin Laden and his ‘Arab Afghans’ as having been militarily insignificant in the war and recall having little to do with him. (bron; interview van Gary Schroen 03-03-2003)

Er zit een groot contrast in beide versies; Is Bin Laden de leider van een klein onbelangrijk groepje Arabieren dat in Afghanistan vecht of is Bin Laden de leider van een wereldwijd netwerk van terroristen?

Overigens moet er dan eerst een andere vraag beantwoord gaan worden; Is Bin Laden wel de leider? Ten slotte noemen we zijn ‘organisatie’ Al Qaida, maar de bedenker van deze term is Abdullah Azzam. Hij schreef in 1988 ‘Al Qaida al Sulbah’ en is daarmee in ieder geval degene die de term Al Qaida in het leven heeft geroepen.

Ook de typische Al Qaida strategie (het aanvallen van de Westerse bondgenoten van hun tegenstanders) is niet door Bin Laden bedacht, maar door de Egyptenaar Ayman al-Zawahiri. Deze heeft de hand gehad in de moord op Sadat en is door deze ervaring erachter gekomen dat het doden van een stroman van het Westen geen resultaat heeft; er wordt immers gewoon een nieuwe stroman naar voren geschoven (Mubarak in het Egyptische voorbeeld.)

Wat Al Qaida dan ook precies mag zijn, en wie haar leider dan ook wezen mag, de aanslagen van 9/11 zijn werkelijkheid. Frappant is echter dat Bin Laden (of Al Qaida) deze aanslagen nooit heeft opgeëist. Je zou verwachten dat men dit grote ‘succes’ wil uitbuiten, maar dat heeft men niet gedaan. Men neemt wel de verantwoordelijkheid op zich omdat men tot dergelijke aanslagen heeft opgeroepen. Maar oproepen tot terrorisme is natuurlijk wat anders dan leiding geven aan een (internationale) terroristische organisatie die aanslagen pleegt;

De bovenstaande problemen zijn door de internationale troepenmacht handig omzeilt. We mogen dan wel vanwege de aanslag van 9/11 de aanval op Afghanistan geopend hebben, inmiddels vechten we met een hele andere tegenstander dan eigenlijk de bedoeling was;

Bij gebrek aan Al Qaida vechten we maar met de Taliban. En aangezien er ook bij deze organisatie een definitieprobleem bestaat vechten we en passant ook nog met zogenaamde ‘local insurgents’. Dat zijn mensen die helemaal niets met Al Qaida of de Taliban te maken hebben, maar waar we toch mee in conflict zijn geraakt.

En zo zijn we van een internationaal opererend terroristennetwerk afgedaald naar warlords met slechts een zeer lokale actieradius. Het is ondenkbaar dat de groeperingen waarmee de Nederlandse soldaten op dit moment vechten ooit een aanslag kunnen beramen buiten hun eigen (zeer beperkte) territorium. Toch was dat de aanleiding voor onze militaire aanwezigheid.

En de zoektocht naar Al Qaida en Bin Laden?*) In praktische zin is deze al lang afgelopen. Overigens is dit misschien minder erg dan op het eerste gezicht lijkt. Ten slotte is er maar 1 persoon waarvan we met zekerheid kunnen zeggen dat hij lid is van Al Qaida en deze persoon is volgens goed ingewijde bronnen al dood;

(Voor een foto van de dode Osama zie willemzwijgtnietmeer)

De reden waarom er over oorlog altijd zo veel gelogen wordt is de angst van de leugenaars dat de waarheid negatief zal uitpakken voor de strijdende partijen. Gezien het bovenstaande denk ik dat de leugenaars gelijk hebben.

Maar hierdoor is het onmogelijk geworden om in de oorlog in Afghanistan nog een vijand te benoemen. Tenzij Bin Laden de waarheid sprak toen hij zei dat de hele Islam onze vijand is. Dan zijn er opeens vijanden genoeg in Afghanistan en is iedere gedode Afghaan een vijand minder.

*) In 2003 ging ook Nederland op zoek naar Osama. Katja Schuurman ging voor BNN als geheim agent naar Afghanistan en wist verassend snel erachter te komen dat hij zich in Pakistan zou ophouden.Op dat moment was dat nog opmerkelijk, maar tegenwoordig gaan alle veiligheidsdiensten van de wereld ervan uit dat hij destijds leefde en in Pakistan verbleef.

Hoewel BNN vermoedelijk de zoektocht bij wijze van grap heeft georganiseerd is het vijf jaar later vooral opvallend dat iedereen die Katja in Afghanistan vroeg wist te vertellen waar Bin Laden (ongeveer) was. Het doet een beetje denken aan de zoektocht die enkele dronken journalisten naar Mladic en Karadzic hielden en die ook al aantoonde dat de verblijfplaatsen van de meest gezochte mensen ter wereld vaak verassend bekend zijn.

Om Katja's zoektocht te bekijken druk dan op de link

Nav de brief van militairen in Uruzgan

Zoals iedere man met een gezond testoteron-gehalte ben ik gefacineerd door het leger en haar bezigheden. Zoiets begint al heel jong, door met soldaatjes te spelen. Bij de meeste mannen (zoals ikzelf) verdwijnt dit soldaatje spelen nooit helemaal en zit er nog steeds een klein Napoleonnetje in hen verscholen.

Ministers en staatssecretarissen die op Defensie belanden hebben over het algemeen iets meer last van deze veel voorkomende bijwerking van het man-zijn dan anderen. Zeker het glunder-gezicht van Jack de Vries, gecombineerd met de gezonde kleur van zijn glimmende gelaat (die wonderbaarlijk is als je bedenkt hoeveel deze man binnen zit te vergaderen) verraadt een padvindershart.

Maar de beste soldaat is niet degene met de grootste moed en moraal, maar degene die de situatie het best weet in te schatten. Dan hebben we het niet over de good-news-show die legers al sinds hun ontstaan plachten te geven over hun eigen krachten. Ik heb het over de echte situatie.

Hieronder een korte bloemlezing van oude artikelen over het Nederlandse leger. Toen ik ze schreef ben ik op punten aangevallen omdat de feiten niet zouden kloppen.

Ik schreef over Afghanistan dat de toenmalige bevelhebber al wist dat er een tekort was aan personeel en materiaal. Ik schreef dat de mensen  die het leger bevolken liever niet gingen. En ik schreef dat we het verkeerde land  binnen waren gevallen.

Geen van deze beweringen zijn tegenwoordig nog omstreden. Misschien reden om de andere 7 argumenten tegen de oorlog in Afghanistan nog eens uit de kast te halen;

Tien dingen die U niet mag weten

Maar ook de hamvraag bleef niet onbesproken op nog1weblog. Is het Nederlandse leger in haar huidige vorm (met haar huidige opdrachten) nog wel nuttig?

Is het Nederlandse leger van enig nut?

Wat niet betekent dat ik een pacifist ben, maar dat leg ik uit in 1 van de oudste artikelen van dit weblog, dat ging over de (toen al) uit de hand gelopen kosten van de JSF.

Duizend bommen en granaten!!!

Bring them home (video)

Breng ze thuis.

Het exporteren van democratie naar het Midden Oosten

Over een paar jaar zijn de westerse troepen verdwenen en zit de taliban nog steeds in Afghanistan. De kern van het probleem van Afghanistan is na ons vertrek maar weinig veranderd.

De CIA heeft in de jaren voor de War on Terror al eens uitgelegd dat je in sommige gebieden geen democratie kunt invoeren, omdat deze na de eerste verkiezing wordt opgedoekt. Dat was de argumentatie om Irak niet binnen te vallen, toen verstand nog de bovenhand had in het Witte Huis. De CIA ging er vanuit dat bij verkiezingen in Irak de sjiitische theocraten zouden winnen, die vervolgens de democratie zouden afschaffen. Dat zou dan weer tot gewapend verzet leiden van Koerden en soennieten. Het voorspelde scenario is niet precies uitgekomen, maar geeft wel ten dele weer wat er aan de hand is in Irak.

In de Afghaanse situatie hebben de taliban de rol van de sjiieten in Irak overgenomen. Als alle partijen hadden mogen meedoen in de Afghaanse verkiezingen dan waren de anti-democraten vermoedelijk in de meerderheid geweest. In dergelijke omstandigheden is het op korte termijn invoeren van een echte democratie een luchtkasteel.

In grote delen van de islamitische wereld heeft het westen te kiezen uit twee kwaden. Een autoritair despoot leunend op het leger of een islamitische republiek met Iraanse trekjes. De despoten van het midden-oosten hebben namelijk alle oppositie monddood gemaakt, behalve die van de islam. De laatste kunnen ze niet verbieden. Het gevolg is geweest dat in veel autoritaire regimes het verzet zich verzamelde bij de islam, in veel gevallen een islam van de minder democratische soort.

In de praktijk hebben we dan ook een beleid ontwikkeld dat niet gestoeld is op hoe de wereld er uit zou moeten zien, maar hoe deze werkelijk in elkaar steekt. Normaal gesproken steunen we de dictator totdat hij het echt te bont maakt, om hem vervolgens te vervangen met een andere dictator. Wat weer tot gevolg heeft gehad dat de bevolking in die landen ons wel kan schieten. Letterlijk.

Als je bedenkt wie deze politiek heeft verzonnen (en wanneer) dan begrijp je hoe oud deze politiek is. Dat waren de Britten, toen zij nog iets voorstelden, aan het einde van de 19e eeuw. Het was een les die ze overhielden aan hun eerste avontuur in Afghanistan,waar het huidige steeds meer op begint te lijken. Want daar kwam het Britse rijk erachter dat zelfs een supermacht niet alle oorlogen wint en dat je soms een dictator nodig hebt om het werk te doen.

Het is president Bush, aangespoord door de aanval op de Twin Towers, die deze traditionele politiek omgooide. In mijn optiek op zich volkomen juist. Het steunen van dictators had ons mensen als Saddam Hoessein met neven als Ali Chemicali opgeleverd, terwijl de vijandschap tegen het westen erdoor groeide.

Helaas was het alternatief dat hij koos minder doordacht. Hij probeerde het lijstje van twee mogelijkheden uit te breiden met een derde; democratie.

Dat het resultaat van democratie een overwinning voor theocratie is in veel landen, werd daarbij genegeerd. En dus verplichtten we de PLO om verkiezingen te houden die Hamas vervolgens won. Om maar een in het oog springend voorbeeld van de genoemde twee (en niet drie) mogelijkheden aan te stippen.

Ik blijf er dus bij dat de traditionele strategische inschatting van het midden oosten klopt. Democratie is in de praktijk helemaal geen echte keuze. Het traditionele vervolg; het steunen van dictators, is echter niet succesvol gebleken. Het levert slechts tirannen en terroristen op.

Het (enige) alternatief is het aanknopen van ‘normale’ betrekkingen met islamisten. Hiermee bedoel ik niet dat we het publiek gaan goedkeuren als Iran weer eens homo’s ophangt, maar dat we het kwaad van de despoten reëel gaan vergelijken met het kwaad van hun islamitische tegenstanders. En dan per geval onze lijn bepalen. Ten slotte hangt China ook nog wel eens iemand op en daar praten we ook mee.

Zo hadden we in Somalië kunnen beslissen de islamitische rechtbanken de macht te gunnen, omdat het alternatief van warlords veel gevaarlijker is voor onze belangen. Nu hebben we de Ethiopiërs de toestemming en het geld gegeven om in te grijpen en is het weer net zo’n puinhoop als daarvoor. Inclusief de piraten op de Rode Zee.

Nog los van het feit dat eerdere opstellingen weinig positief resultaat hebben laten zien, is er nog een reden waarom, op de lange termijn, dit toch de weg van democratie kon blijken te zijn. In Iran zien we dat het succes van de islamitische revolutie zijn eigen ondergang heeft ingebakken. Het Iranese volk wordt door de economische nivellering steeds beter opgeleid en geïnformeerd en uiteindelijk zal de Islamitische republiek op sovjet-achtige wijze in elkaar zakken. Het massale niet-stemmen bij de laatste Iranese verkiezingen is wat dat betreft een teken aan de wand.

Toen Bush zijn avontuur begon noemde hij Duitsland als voorbeeld van een land waar de democratie met oorlog was ingevoerd. Maar het is juist Duitsland dat heeft laten zien dat dit soms niet kan. In 1918 verplichtten wij het Duitse volk een democratie te worden, die hetzelfde Duitse volk in 1933 vrijwillig afschafte.

De tweede poging slaagde wel, maar daar was de dood van toch al snel 20 miljoen Duitsers aan voorafgegaan gevolgd door een bezetting waarvan moeilijk is te zeggen wanneer deze afliep, omdat de Amerikanen zich nooit helemaal hebben teruggetrokken. Ze zitten er nu nog.

Als dit ervoor nodig is om een land verplicht te democratiseren, moet je jezelf afvragen of het de moeite waard is.

Duitsland in Afghanistan (video)

Ook bij de Duitsers dringt langzaam het besef door dat de situatie in Afghanistan zich aan het verslechteren is en dat er geen sprake is van een opbouwmissie. De VS willen dat Duitsland meer troepen naar het gevaarlijke zuiden stuurt,waar een gebrek aan manschappen de missie dreigt te laten mislukken.

Hier een satirisch clipje over de Duitse aanpak in Afghanistan dat gisteren op NDR te zien was.

Al Qaida werft kindsoldaten?

Vandaag staat op de website van de Volkskrant het bericht dat Al Qaida kindsoldaten aan het trainen is in Irak. Een goed voorbeeld van een staaltje onbedoelde propaganda van een kwaliteitsmedium dat haar naam niet meer waard is.

De (enige)  bron van het verhaal is het ministerie van defensie van 1 van de strijdende partijen. Nu is het de regel in de journalistiek dat je niet op basis van 1 bron iets publiceert. En als je meerdere bronnen hebt, dan kijk je naar de betrouwbaarheid en de betrokkenheid van deze bronnen. Een hoofdrolspeler behandel je namelijk anders dan andere bronnen.

In de oorlog in Irak wordt er namelijk, zoals in alle oorlogen, nogal aan schaduwboxen in de media gedaan. Daarbij wordt er niet zo moeilijk gedaan om waarheden te maken of te timen. De Volkskrant had dit verhaal, dat maar moeilijk te controleren is, met meer afstand kunnen brengen door er een paar gegevens naast te zetten.

Maar de Volkskrant liet zich verblinden door de video die te zien was op de televisiezender Al Arabiya. Net als CNN overigens. Op deze video zien we een Iraaks C junioren elftal (zo zijn ze namelijk gekleed) met wapens een huis binnenvallen. Een oefening, volgens de Amerikaanse schout bij nacht Gregory Smith.

De video is al in december gevonden. Waarom is deze niet meteen is vrijgegeven? Omdat deze clip een propagandawaarde heeft, waarbij de timing van het vrijgeven belangrijk is.

Waarom men nu de video wel heeft vrijgegeven? Omdat men in de afgelopen week twee keer per ongeluk een groep kinderen in Irak heeft opgeblazen. Beide incidenten trokken ook nog eens aandacht in de media. Bij, onder andere, hetzelfde CNN.

Hoewel het Amerikaanse leger nergens beweert dat de omgekomen kinderen lid waren van Al Qaida, heeft men de mogelijkheid dat er toch ergens kindsoldaten rondlopen wel specifiek op dit moment willen melden.

Er zijn aanslagen gepleegd door jongeren in Irak, maar nog nooit door een jeugdbrigade zoals uit de video. Het ging tot nog toe om zelfmoordterroristen, waarbij een uitgebreide militaire training niet noodzakelijk of waarschijnlijk is. Er is geen enkele andere bron dan het Pentagon dat het bestaan van dergelijke getrainde jeugdbrigades bevestigd.

Dit verhaal en deze video’s hadden op dit moment nooit als waarheid gebracht mogen worden.

De video en het Volkskrantartikel is te zien door op de link te drukken

Wewillenghanistan.jpg

Niet eens met het kabinetsbesluit over de verlenging van de missie in Uruzgan? Geen zin om net als de scholieren in de regen op het museumplein te gaan staan?

Dan kun je altijd nog deze afbeelding naar iedereen die je kent sturen . En iedereen die je niet kent. Of hem vergroten/afdrukken en op je raam plakken. Of hem op je weblog zetten.

Nou ja, zie maar wat je er mee doet.

Druk op de afbeelding om deze te vergroten en eventueel op te slaan

PvdA wil blijven in Uruzgan

De PvdA-fractie in de Tweede Kamer gaat akkoord met het verlengen van de militaire missie in Uruzgan. Een meerderheid van de PvdA-Kamerleden wil anderhalf jaar langer blijven, een minderheid vindt drie tot zes maanden extra voldoende.

Het wordt hoe langer hoe meer mijn gewoonte om het niet eens te zijn met de partij waar ik lid van ben.

Wel heeft de fractie de missie voorzien van een nieuwe term. Vredesmissie en opbouwmissie kenden we al als eufemismen voor de oude term oorlog. Maar deze keer wordt de missie in Uruzgan omgedoopt tot afbouwmissie; ‘Er komt een verantwoorde afbouwmissie’, stellen de kamerleden.

Even goed nadenken. We blijven om te kunnen vertrekken. Dat is namelijk wat een afbouwmissie is. Maar als we toch gaan vertrekken, waarom doen we dat dan niet meteen? Waarom nog een miljard euro en een onbekend aantal mensenlevens weggooien in een verlenging die dient om niet langer te verlengen?

Het argument is, dat men hoopt dat er dan wel landen zijn die de missie willen overnemen. Dat is een beetje tegen beter weten in, want de meeste landen zijn manschappen aan het terugtrekken, zoals Portugal en Japan. Beseft de PvdA fractie niet dat er over twee jaar nog steeds niemand is om de missie van ons over te nemen?

De missie in Afghanistan is mislukt. Niet omdat de militairen zulke prutsers zijn, maar omdat van meet af aan het ontbrak aan duidelijke en haalbare doelstellingen. Ook heeft men de verkeerde partner (Pakistan) uitgekozen en was het aantal militairen (ca 44000) veel te klein.

Aangezien de oorzaken voor de mislukking nog even aanwezig zijn als bij het begin, zal de verlenging niets meer opleveren dan wat tot nog toe in Afghanistan bereikt is.

Helemaal niets.

Portugal verlengt missie niet

Was het gisteren Japan die de oorlog in Afghanistan per direct verliet, vandaag is het Portugal die aankondigt dat ook zij haar aandeel in de missie zal beëindigen. Zoals overigens afgesproken was.

Olijfolie is gezond, zeker voor je geheugen. Beloofd is beloofd, denken de Portugezen, en in de misleidende taal van de diplomatie noem je dat; “Rotatieprincipes en de behoeften van de Navo.”

In gewoon Nederlands heeft de regering dezelfde mening als ik een tijdje terug al ventileerde; Als je de missie verlengt, dan doen de andere Navo-partners nooit meer wat. Alleen als je ze, met een daad als het niet verlengen van de missie, uitlegt dat het nu hun beurt is, zal Frankrijk meer dan de 50 beloofde militairen sturen.

Overigens heeft Portugal slechts een klein aantal militairen in Afghanistan, 162 om precies te zijn. Niet bepaald een bataljon dat zoden aan de dijk zet. En niet alle Portugezen mogen naar huis. Men houdt nog altijd 15 militairen aan het front. Om Nederland te helpen.

Want fractieleider van het CDA, Van Geel, had het over een overweldigende internationale steun. Frankrijk en Portugal steunen ons! Met de 50 Fransen en 15 Portugezen hebben we genoeg steun om die Afghanen in Uruzgan voorgoed de democratie in te schieten.

Wie dat geloofd is gek.

Japan beëindigd missie Afghanistan

Binnenkort moeten de landen die momenteel de oorlog in Afghanistan voeren beslissen of ze hun aanwezigheid zullen voortzetten. Japan, Duitsland en ook Nederland hebben zich voor een beperkte periode verbonden aan de missie. De discussie over nut en noodzaak van de missie is dus internationaal.

Japan is nu het eerste land dat de knoop doorhakt en de missie niet verlengd. Onder druk van de oppositie doet het land helemaal niet meer mee aan de ‘War on terror’ en de minister van Defensie heeft direct de vloot opdracht gegeven zich terug te trekken.

Hiermee wordt  het argument dat door de fractieleider Van Geel van het CDA gebruikt is nog onhoudbaarder dan het al was. Hij beweerde dat de internationale steun zo groot en groeiende was dat hij zich niet kon voorstellen dat Nederland de missie niet zou verlengen. Dit zei hij na de toezegging van Frankrijk om 50 (!) extra militairen naar Afghanistan te sturen.

Het einde van de Japanse steun aan de politiek van president Bush is een voorschot op de toekomst. Over een jaar is iemand anders president van Amerika en wie dit ook wordt, deze zal een fundamenteel andere buitenlandse politiek gaan voeren. De huidige is namelijk onbetaalbaar geworden voor het land dat langzaam in een diepe economische crisis aan het zakken is.

Het inhoudelijke argument dat de regering van Japan gebruikt is het feit dat de missie niet onder de vlag van de VN valt. Nu meen ik mij te herinneren dat de regeringspartijen CDA, PvdA en CU ook iets dergelijks in hun regeerakkoord hadden staan: “Een adequaat volkenrechtelijk mandaat is vereist bij deelname aan missies met inzet van Nederlandse militairen.” Hoe Guantanomo Bay, Blackwater en de Navo als surrogaat voor dit VN mandaat moet gelden is mij nog niet helemaal duidelijk.

Hoe dan ook, over een jaar is de ‘War on Terror’ afgelopen. Dan zijn zelfs de VS overgestapt op een andere strategie. Dan zien we een gerichte terugtrekking van de Amerikaanse troepen. In een versneld tempo zullen lokale legers, politiekorpsen maar ook clans en warlords taken overnemen van de buitenlanders. Een klein restje buitenlandse tropen dat blijft zal zich concentreren op het directe belang (olie en oliedistributie) en voor de rest zullen de Irakezen en Afghanen het zelf moeten uitvechten.

Behalve in Uruzgan. Want daar houdt Nederland dapper (maar volkomen zinloos) stand, als het aan het CDA ligt.

Tien dingen die U niet mag weten

Al een tijdlang wordt Nederland getrakteerd op motieven waarom ‘we’ moeten blijven in Uruzgan. Dat komt omdat de regering eigenlijk al lang een besluit heeft genomen, maar dit weer niet gewoon verteld kan worden. Het moet aan ons worden verkocht.

Het zegt natuurlijk veel over de inhoud van het besluit waarvan besloten is dat deze voorlopig nog als niet-besluit door het leven moet gaan. Politici doen dit soort toneelstukjes vooral als ze het gevoel hebben dat niemand het met ze eens is. En als ze geen motieven kunnen verzinnen bij hun mening.

Wat men dan het liefst doet is het boeltje bij de buurman over de heg gooien. Zo mocht nog niet zo lang geleden de Raad van State een advies geven over haar vijand, het referendum. Vervolgens werd (en wordt) er gedaan alsof dit advies een besluit was. Bij Uruzgan probeert men dezelfde verantwoordelijkheidsverdwijntruc uit te halen. Hans Klok is minister geworden, zou je bijna denken. Het is dat ik Pamela nergens kan vinden.

Even terug naar de kwestie. Binnenkort mag ons parlement als kop van Jut fungeren, want zij mogen de verantwoordelijkheid voor de verlenging van de missie delen, terwijl het besluit al gemaakt is. En nu maar hopen dat de vergrijzing genoeg dementie heeft veroorzaakt om de volgende verkiezing nog te winnen.

De reden voor deze truc, het is al gezegd, is om een inhoudelijke discussie te voorkomen. De beste manier om dit politiek gegoochel te laten mislukken is door te wijzen op de inhoud. Er is geen enkele reden om langer in Uruzgan te blijven. Er zijn wel vele redenen om te vertrekken. Hier zomaar tien argumenten die de regering in Den Haag liever niet hoort;

Het is beloofd.
Twee jaar geleden is ons beloofd dat we niet langer dan twee jaar zouden blijven. Beloofd is beloofd, of hoort U tot de vergrijsde Alzheimer patiënten die dat vergeten waren?

Ons leger is te klein gebleken.
Er is vooral gebrek aan materieel. Dat slijt extra snel in de woestijn. Dat is ook de reden dat generaal Berlijn, zelfs als we blijven, de troepen wil halveren. Zelfs dan is er geen mogelijkheid er iets bij te doen, zoals bijvoorbeeld de geplande oorlog in Iran.

Karzai is corrupt.
En hij gebruikt de buitenlandse troepen als lijfwacht. Nu is het bijna onmogelijk in het huidige Afghanistan van de papaverbollen een politicus te vinden die niet corrupt is. Behalve dan de fundamentalisten, maar die zijn nou net de vijand.

Geen einddoel.
De oorlog in Afghanistan is al een tijdje bezig, maar er is nog altijd geen einddoel gedefinieerd. Dat betekent dat dit doel ook nooit gehaald kan worden. Het resultaat is dat we alles tegelijk gaan doen. Democratie invoeren, vechten met de Taliban, emancipatie invoeren, vechten met de papaverboeren, opbouwen, bombaderen, en nog een hele lange lijst die al de revue gepasseerd is.

Al Qaida en de Taliban zitten niet in Afghanistan maar in Pakistan.
Het klinkt een beetje te idioot om waar te zijn, maar we zijn het verkeerde land binnengevallen. De Taliban zat altijd al in Pakistan en Al Qaida is inmiddels ook al een tijdje verhuisd. Hoewel de laatste gekozen hebben voor een strategie met een hoog YouTube gehalte. Bin Laden is geen strategische gevaar, maar een propagandamachine. Om die te bestrijden heb je niets aan een leger.

Schending oorlogsrecht.
De Amerikanen en hun rechterhanden, de huurlegers, hebben sinds de ‘War on Terror’ stelselmatig het oorlogsrecht geschonden. Het in het veld zij aan zij vechten heeft juridische risico’s voor de betrokken Nederlanders. Dat we het er niet mee eens zijn wordt niet gehoord. De enige manier waarop Nederland dit aan haar grote bondgenoot duidelijk kan maken is door alleen aan missies mee te werken waar het recht gegarandeerd blijft. Dat is in Afghanistan niet het geval.

Situatie escaleert.
De bedoeling van het sturen van ons leger was dat het daarna steeds beter zou gaan met Uruzgan. Het tegenovergestelde is gebeurd; de situatie escaleert. Langzaam maar zeker wordt de gewapende tegenstand groter. Blijven betekent het risico lopen dat de groeiende groep Afghanen die de wapens opneemt, zo groot wordt dat we haar het Afghaanse volk kunnen noemen.

Ondergang van de Navo.
Als er geen andere landen komen die ook de kastanjes uit het vuur halen, dan is het einde van de Navo dichtbij. Want dat zou betekenen dat de Navo effectief maar vier bondgenoten heeft; Amerika, Canada, Engeland en wijzelf. Dus moeten we de anderen dwingen door de missie niet te verlengen.

Het leger wil niet.
Geen wonder. Tekort aan materiaal, gevaarlijk, met juridische risico’s en zonder kans op succes (omdat er geen duidelijk doel is) is dit de minst populaire missie sinds decennia.

Te duur.
Het enige argument waar men in Den Haag nog wel eens vatbaar voor is gebleken. Verlengen van de missie betekent verlenging van de betaling van de missie. En waar stond in de miljoenennota hoeveel dit gaat kosten? Een doelloze missie verdient die investering niet.

Nederland moet blijven.

Hoop doet leven, dacht De Hoop Scheffer, toen hij zijn interview met het NRC hield. Nederland moet blijven in Uruzgan.

Vervolgens betoogt hij dat er veertig landen actief zijn in Afghanistan. Hiermee spreekt hij de kop een beetje tegen, want waarom zou Nederland moeten blijven als er toch al zo veel landen meedoen? Dan hebben ze ons toch helemaal niet nodig?

Zijn tweede bewering, dat Nederland in zijn eentje zou vertrekken, slaat een beetje nergens op. Er zijn al landen vertrokken en op dit moment speelt dezelfde discussie ook in andere landen.

Eigenlijk is het een beetje een wanhoopsoffensief van de secretaris van de NAVO. Want we moeten blijven en hij kan zich het niet voorstellen dat we vertrekken. Maar uitleggen wat we willen bereiken in de vorm van concrete doelen wordt een stuk lastiger voor onze secretaris.

Wat willen we daar, na verlenging, eigenlijk nog doen? Wat kunnen we nu wél bereiken, wat vijf jaar militaire aanwezigheid van de ‘geallieerden’ niet voor elkaar heeft kunnen krijgen?

Ons utopische oorlogsdoel, althans datgene dat sinds het begin van deze operatie voor oorlogsdoel door moet gaan, is zo uitgebreid dat we er nog wel een eeuw of twee voor nodig hebben: Democratie, veiligheid, emancipatie, vernietiging van de Taliban, beëindigen etnische verdeeldheid, aanpakken papaverteelt, economische ontwikkeling en een lange litanie van andere zaken die we graag zouden willen zien in Afghanistan.

In Afghanistan ontbreekt het alleen aan alle basisvoorwaarden die ervoor nodig zijn om ons ideaal te bereiken.

Dat geeft ons theoretisch twee mogelijkheden; Weggaan en de Afghanen in hun eigen sop laten gaar koken of blijven, maar dan met haalbare doelstellingen.

Blijven met de huidige utopische doelstellingen, waar een verlenging á la De Hoop Scheffer momenteel op zou uitlopen, is niet wenselijk. Dan vallen er slachtoffers, zowel Nederlandse als Afghaanse, zonder enig kans op succes.

Want succes in Afghanistan hangt af van de Afghaanse overheid en niet van die van ons. En die Afghaanse overheid boekt maar weinig vooruitgang en gebruikt onze militaire paraplu vooral ter bescherming van hun eigen macht en belang.

Als we na twee jaar Uruzgan eerlijk de balans op moeten maken, dan is de situatie in ‘onze’ regio niet verbeterd. Er is zelfs iets voor te zeggen dat de situatie verslechterd is. Dus nogmaals, waarom moeten we blijven?

Hier komt het argument van de NAVO dat ik letterlijk uit het NRC overneem;

Voor de NAVO en haar voorman staat er veel op het spel in Afghanistan. Het is een „beslissende test” voor de alliantie, zei de Amerikaanse minister van Defensie Robert Gates deze week nog eens. Het zou volgens de Amerikaan „een schandvlek voor ons allemaal” zijn als de eerste grote operatie van het bondgenootschap buiten de eigen regio mislukt.

Deze ‘schandvlek’, een mislukte missie in Afghanistan, moet ten koste van alles voorkomen worden. Deze prestige strijd mag dus wel wat extra mensenlevens kosten. Maar zolang mensen als Gates het voor het zeggen hebben is de kans op succes helaas nul. Want hij is medeverantwoordelijk voor het ontbreken van een realistisch oorlogsdoel.

Om met de 39.000 man die de NAVO in Afghanistan gelegerd hebben het land een democratische rechtsstaat te maken is onmogelijk. Het idee alleen al balanceert op het waanzinnige. We sturen ongeveer evenveel leger af op die demonstranten tijdens een G8 top.

Zolang er geen uitzicht is op een haalbaar oorlogsdoel, dat alleen met militaire middelen gehaald kan worden, is verlenging van welke missie dan ook uitgesloten. Daar is het instrument oorlog veel te duur voor.

Dat dit nou net de eerste missie van de NAVO moet overkomen is een beetje pech voor de NAVO, maar men had de klus ook wel een beetje onderschat. En het is zeker geen optie om te blijven alleen maar om te voorkomen dat men de mislukking een mislukking noemt. Zoals Robert Gates eigenlijk voorstelt.

Nederland moet dus niet blijven. Nederland moet weg.